ရုသ အခန္းၾကီး (၁)


၁တရားသူႀကီးအုပ္စိုးေသာကာလ၊ တရံေရာအခါ ဣသေရလျပည္၌ အစာအဟာရေခါင္းပါး၍ ယုဒျပည္ ဗက္လင္ၿမိဳ႔သား တေယာက္သည္ မယားႏွင့္ သားႏွစ္ေယာက္ပါလ်က္ ေမာဘျပည္၌ တည္းခိုျခင္းငွာသြား၏။ ၂ထို သူ၏အမည္ကား ဧလိမလက္။ မယားအမည္ကား ေနာမိ၊ သားႏွစ္ေယာက္အမည္ကား မဟာလုန္ႏွင့္ ခိလ်ဳန္တည္း၊ သူတို႔သည္ ယုဒျပည္၊ ဗက္လင္ၿမိဳ႔၊ ဧဖရတ္အရပ္သားျဖစ္လ်က္၊ ေမာဘျပည္သို႔သြား၍ ေနၾက၏။ ၃ေနာမိ၏ခင္ပြန္း ဧလိမလက္သည္ေသ၍ မယားႏွင့္ သားႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ က်န္ရစ္ၾက၏။ ၄သားတို႔သည္ ေမာဘျပည္သူ ၾသရပႏွင့္ ရုသအမည္ရွိေသာ မိန္းမႏွစ္ေယာက္တို႔ႏွင့္ စံုဘက္ျခင္းကို ျပဳ၍၊ ထိုျပည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔မွ်ေနၿပီးမွ၊ ၅ထိုသားႏွစ္ယာက္ မဟာလုန္ႏွင့္ ခိလ်ဳန္တို႔သည္ ေသ၍ ေနာမိသည္သားမရွိ၊ ခင္ပြန္းလည္းမရွိ က်န္ရစ္ေလ၏။

၆တဖန္ထာဝရဘုရားသည္ မိမိတို႔လူတို႔ကို အၾကည့္အရူၾကြ၍ မုန္႔ကိုေပးသနားေတာ္မူေၾကာင္းကို ထိုမိန္းမသည္ ေမာဘျပည္၌ၾကားေသာအခါ၊ ေမာဘျပည္မွျပန္သြားမည္ဟု ေခြၽးမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူထ၍၊ ၇ တည္းခိုရာအရပ္က ထြက္ၿပီးလွ်င္ ယုဒျပည္သို႔ေရာက္လိုေသာငွာ သြားၾက၏။ ၈သို႔ရာတြင္ ေခြၽးမႏွစ္ေယာက္ို႔အား၊ သင္တို႔သည္ ကိုယ္အမိအိမ္သို႔ ျပန္သြားၾကေလာ့။ ေသလြန္ေသာသူ၌၄င္း၊ ငါ၌၄င္း၊ ေက်းဇူးျပဳသည္ႏွင့္အညီ ထာဝရဘုရားသည္ သင္တုိ႔၌ ေက်းဇူးျပဳေတာ္မူပါေစေသာ။ ၉သင္တို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ေနာက္ရေသာလင္အိမ္၌ ခ်မ္းသာစြာေနရမည္အေၾကာင္း ထာဝရဘုရားကယ္မ သနားေတာ္မူပါေစေသာဟုဆိုလ်က္ သူတို႔ကို နမ္းေလ၏။ သူတို႔သည္လည္း၊ အသံကိုလ¸င့္၍ ငိုေၾကြးလ်က္၊ ၁ဝအကယ္စင္စစ္အကြၽႏ္ုပ္သည္ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ၊ ကိုယ္ေတာ္၏အမ်ိဳးထံသို႔ လိုက္သြားပါမည္ဟုဆိုၾက၏ ၁၁ နာမိက လည္း၊ ငါ့သမီးတို ့ျပန္သြားၾကေလာ့။ ငါႏွင့္အတူ အဘယ့္ေၾကာင့္လိုက္ရမည္နည္း၊ သင္တို ့လင္လွ်ာဘို ့ ငါ၏ဝမ္း၌ သားရွိေသးသေလာ။ ၁၂ ငါ့သမီးတို႔ျပန္သြား ၾကေလာ့။ ငါသည္ အသက္အရြယ္လြန္၍လင္ႏွင့္မေနသင့္။ သို႔မဟုတ္ ေျမာ္လင့္စရာရွိေသးသည္ဟု ငါဆိုလွ်င္၄င္း၊ ယေန႔ညမွာလင္ေနလွ်င္၄င္း၊ သားတို႔ကိုလည္းဘြားျမင္လွ်င္၄င္း၊ ၁၃ထိုသား တို႔သည္ ႀကီးပြားသည္ တိုင္ေအာင္ ငံ့ေနလိမ့္မည္ေလာ။ လင္မေနဘဲ သူတို႔ကို ေျမာ္လင့္လိမ့္မည္ေလာ။ ငါ့သမီးတို႔ ထိုသို႔မျဖစ္ရ။ ထာဝရဘုရား လက္ေတာ္သည္ ငါ၌ကန္႔လန္႔ရွိသည္ကို သင္တို႔အတြက္ ငါအလြန္ၾကင္နာေသာစိတ္ရွိ သည္ဟုဆိုေလေသာ္၊ ၁၄သူတို႔သည္တဖန္အသံကိုလႊင့္၍ ငိုေၾကြၾက၏။ ထိုအခါၾသရပသည္ေယာကၡမကိုနမ္း၍ မိမိအမ်ိဳးသားတို႔ထံသို႔ ျပန္သြား၏။ ရုသမူကား၊ ေယာကၡမ၌ မီွဝဲဆည္းကပ္လ်က္ ေနေသး၏။ ၁၅ေနာမိကလည္း၊ သင့္အစ္မသည္ အမ်ိဳးသားရင္းဘုရားရင္းတို႔ထံသို႔ ျပန္သြားၿပီ။ အစ္မေနာက္သို႔ လိုက္သြားပါဟုဆိုေသာ္၊ ၁၆ရုသက၊ ကြၽန္မသည္ ကိုယ္ေတာ္ကို မစြန္႔ပါရေစႏွင့္။ ေနာက္ေတာ္သို႔မလိုက္ဘဲ ျပန္သြားေစျခင္းငွာ မျပဳပါႏွင့္။ ကိုယ္ေတာ္သြား ေလရာသို႔ ကြၽန္မလိုက္ပါမည္။ ကိုယ္ေတာ္အိပ္ေလရာ၌ ကြၽန္မအိပ္ပါမည္။ ကိုယ္ေတာ္အမ်ိဳးသည္ ကြၽန္မအမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေတာ္ဘုရားသည္ ကြၽန္မဘုရားျဖစ္ပါေစ။ ၁၇ကိုယ္ေတာ္ေသရာအရပ္၌ ကြၽန္မေသ၍ သၿဂႋဳဟ္ခံပါမည္။ ေသျခင္းမွတပါး၊အျခားေသာအမႈေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ကြၽန္မကြာလွ်င္၊ ထာဝရဘုရားသည္ ကြၽန္မ၌ထုိမွ်မက ျပဳေတာ္မူပါေစေသာ ဟုျပန္ဆို၏။ ၁၈ရုသသည္ လိုက္ျခင္းငွာ ခိုင္ခံ့ေသာစိတ္ရွိသည္ကိုေနာမိသည္သိျမင္ေသာ္ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနေလ၏။

၁၉ထိုသူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ခရီးသြား၍ ဗက္လင္ၿမိဳ႔သို႔ေရာက္ေသာအခါ၊ တၿမိဳ႔လံုးအုတ္အုတ္ က်က္က်က္ ျဖစ္၍၊ ဤသူကားေနာမိ ဟုတ္သေလာဟုေမးၾက၏။ ၂ဝသူကလည္းေနာမိဟူ၍ မေခၚပါႏွင့္။ မာရဟူ၍ ေခၚပါ။ အနႏၱ တန္ခိုးရွင္သည္ ငါ့အားအလြန္ခါးေသာအရာကို ေပးေတာ္မူၿပီ။ ၂၁ငါသည္ၾကြယ္ဝျပည့္စံုလ်က္ ထြက္သြား၏။ ယခုမူကားဆင္းရဲလ်က္ တကိုယ္တည္းရွိမွ၊ ထာဝရဘုရားသည္ ငါ႔ကို ပို႔ျပန္ေတာ္မူၿပီ။ ထာဝရဘုရားလည္း ငါ့ကိုႏွိမ့္ခ်၍ အႏၱတန္ခိုးရွင္သည္ ငါ့ကို ဆင္းရဲေစေတာ္မူသည္ျဖစ္၍၊ ေနာမိအမည္ျဖင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါကိုေခၚၾကသနည္းဟု ျပန္ေျပာ၏၊ ၂၂ထိုသို႔ ေမာဘျပည္မွ လိုက္လာေသာ ေမာဘျပည္သူ ေခြၽးမရုသႏွင့္အတူ ေနာမိသည္ျပန္လာ၍၊ မုေယာ စပါးကို ရိတ္စကာလ၌ ဗက္လင္ၿမိဳ႔သို႔ေရာက္ၾက၏။